Azərbaycanın kəndləri xəritədə görünən sadə yaşayış məntəqələri deyil… Onlar bu millətin nəfəsi, ruhu, kökü və yaddaşıdır. Hər kəndin torpağı alın təri ilə yoğrulub, hər küçəsində bir ömür yaşayır, hər ocağında bir xalqın xarakteri formalaşır. O kəndlərdə insanlar yalnız yaşamaq üçün deyil, yaşatmaq üçün ömür sürürlər. Elə buna görə də kənd insanı səmimiyyəti saxta sözlərdən, həqiqi xidməti isə boş vədlərdən ayırmağı çox yaxşı bacarır.
Çünki kənddə hər kəs bir-birini tanıyır… Kimin qapıya nə vaxt gəldiyini, kimin dara düşənə əl uzatdığını, kimin sadəcə danışdığını, kimin isə səssizcə insanların yükünü çəkdiyini hamı bilir.
Şəmkir rayon İrmaşlı kənd Bələdiyyəsinin sədri Atakişiyev Qalib Əli oğlu haqqında formalaşan hörmətin arxasında da məhz bu dayanır.
Bəzi insanlar vəzifəni ad kimi daşıyır… Bəzi insanlar isə vəzifəyə insanlıq qazandırır.
Qalib Atakişiyev Şəmkirin kənd həyatında daha çox ikinci anlayışla xatırlanan simalardandır. Onun fəaliyyəti haqqında danışan insanların ilk vurğuladığı məqam nə rəsmi çıxışlar olur, nə də nümayişkaranə görüntülər. İnsanlar daha çox onun sadəliyindən, təmkinindən, əlçatanlığından və kənd adamının dərdini dinləməyi bacaran biri olmasından danışırlar.
Çünki kənd insanı üçün ən böyük dəyər diqqətdir… Dinlənilməkdir… Unudulmamaqdır…
İrmaşlı kəndi və ətraf yaşayış məntəqələri illərdir zəhmətlə yaşayan insanların yurdudur. Bu torpaqlarda insanlar torpağa çörək kimi, Vətənə isə namus kimi baxırlar. Burada rəhbərlik etmək sadəcə sənəd imzalamaq deyil — insanların yükünü hiss etmək, qayğısını bölüşmək və kəndin nəfəsini duymaqdır.
Hər yolun tozu, hər həyətin səsi, hər qapının ümidi var…
Belə bir mühitdə xalqın içində olmaq isə yalnız vəzifə deyil, vicdan məsələsidir.
Qalib Atakişiyevin fəaliyyətində diqqət çəkən əsas məqamlardan biri də insanların problemlərinə münasibətdə göstərilən həssaslıqdır. Çünki kənd yerlərində insanlar böyük çıxışlardan çox, çətin anda uzanan əli xatırlayırlar. Bir insanın dərdini dinləmək bəzən böyük layihələrdən daha qiymətli olur. Çünki insanı yaşadan təkcə maddi imkan deyil — ona verilən dəyər hissidir.
Bu gün kəndlərdə insanların ən çox ehtiyac duyduğu anlayış etimaddır. Onlar yanında dayanan, sevincinə sevinən, ağrısını anlayan rəhbər görmək istəyirlər. Etimad isə bir gündə yaranmır… İllərlə formalaşır. Sözlə yox, davranışla qazanılır.
Məhz buna görə də bəzi insanlar reklamla tanınır, bəzi insanlar isə insanların duasında yaşayır.
Qalib Atakişiyevin sosial mediada çox görünməməsi də bəlkə elə bundan irəli gəlir. Çünki hər xidmət kamera qarşısında olmur. Bəzən ən böyük xidmət heç kim görmədən insanların həyatına toxuna bilməkdir. Səssiz görülən işlərin təsiri isə çox zaman daha dərin olur.
Kənd həyatı ağırdır… Torpaq zəhmət istəyir… İnsanlarla işləmək isə ürək.
Çünki kənd adamı saxta münasibəti dərhal hiss edir. Onlar üçün rəhbərin kreslosu yox, xarakteri önəmlidir. Kiminsə qapını döyüb hal soruşması, problemini öz problemi kimi qəbul etməsi illərlə yaddaşlardan silinmir.
Bu gün Atakişiyev Qalib Əli oğlu haqqında deyilən müsbət fikirlərin kökündə də məhz bu insani münasibət dayanır. Xalqa yuxarıdan yox, yanından baxmaq… İnsanların sevincini də, qayğısını da bölüşmək… Vəzifəni nüfuz vasitəsinə yox, xidmət məsuliyyətinə çevirmək…
Çünki zaman keçir… Vəzifələr dəyişir… Amma insanların qəlbində qalan münasibətlər olur.
Bəzən ən böyük rəhbərlik yüksək səslə danışmaq deyil… Səssiz şəkildə insanların həyatında iz buraxmaqdır.
Famil Kəngərli
